Slider
< terug naar

Rémon van Gemeren, Jan Mankes. Schilder van tederheid

We kennen de beelden: het geitje, de haan, een man met een uil op zijn hand, de schilderijen en houtsnedes van Jan Mankes. Maar wat was zijn achtergrond en vanuit welke emotie schilderde hij?
In april van dit jaar is het 100 jaar geleden dat de schilder Jan Mankes op dertigjarige leeftijd in Eerbeek stierf. In de biografie van Rémon van Gemeren komt Mankes naar voren als een schilder die zocht naar rust, eenvoud, helderheid, schoonheid en harmonie. Hij vond dat kunst een uiting moest zijn van authentiek, dieper, geestelijk leven en uitbeelding van de ziel.
In zijn werk probeerde Mankes het innerlijke tot uitdrukking te brengen in eenvoudige onderwerpen, hij schilderde “stille dingen en de dingen stil”. Mankes sloot zich niet aan bij kunstenaarsgroepen of stromingen maar bleef liever tussen zijn dieren en de eenvoudige mensen in Friesland. Toch was hij een kind van zijn tijd zoals van Gemeren laat zien. Velen, zoals Van Eeden, Lodewijk van Deysel en Rilke, zochten naar een tegenwicht voor alle uiterlijkheden en oppervlakkigheid van die tijd. De relatie met Anne Zernike, zijn vrouw, is zeer bepalend geweest voor zijn ontwikkeling evenals de kunsthandelaar Schüller en mecenas Pauwels die zijn werk onder de mensen brachten.
Rémon van Gemeren schildert in deze biografie een bewogen portret van de man die ons heeft laten zien dat in het eenvoudige de liefde kan zetelen. Een in alle opzichten prachtig portret.

Inschrijven nieuwsbrief