Slider
< terug naar

Frénk van der Linden, En altijd maar verlangen

In korte hoofdstukken, afwisselend gericht aan ‘Pa’ of ‘Mam’, blikt Frénk van der Linden terug op zijn verleden, zijn jeugd met twee ouders die niet met, maar ook niet zonder elkaar konden. Moeder verliet het gezin toen de kinderen nog jong waren. Vader vervloekte zijn vrouw en bleef dat 40 jaar lang doen. Zoon verstootte zijn moeder. Stof voor een melodrama. Maar dit is echt. En Van der Linden houdt het klein en persoonlijk.

En altijd maar verlangen is het verhaal van een huwelijk dat kapot ging aan de goed bedoelde, maar verstikkende dominantie van de één en het verlangen naar vrijheid en ruimte van de ander. ‘Ik was als man verplicht om hard te werken en mijn vrouw en kindertjes aan het eten te houden. Maar je moeder wou mij niet begrijpen,’ zegt hij. ‘Het voelde alsof ik zijn bezit was’, zegt zij.

Wie een harde afrekening van de zoon met zijn ouders verwacht, komt bedrogen uit. En altijd maar verlangen is een liefdevolle zoektocht naar hoe je ondanks alles toch van je vader en moeder kunt blijven houden. Mooi en aangrijpend.

Inschrijven nieuwsbrief