Slider
< terug naar eerdere tips van uw boekhandel

Welmoet over Het leven speelt met mij

‘Rafaël was vijftien toen zijn moeder doodging en hem verloste uit haar lijden.’ Met deze zin opent David Grossman zijn nieuwe roman, Het leven speelt met mij, en werpt ons onmiddellijk in het aangrijpende familieverhaal. Grossman beschrijft als geen ander voor welke keuzes de mens in het leven kan komen te staan. Hij vertelt over families die worstelen met hun trauma’s en hun zoektocht naar verzoening met wat hen is aangedaan. Ik hou van zijn toon en stijl en ik bewonder zijn oprechte nieuwsgierigheid – zonder oordeel – naar wat de mens drijft. Grossman durft te schrijven over liefde die alles overwint en daar is moed voor nodig.

Oma Vera viert in de kibboets, te midden van haar aangetrouwde familie, haar negentigste verjaardag. Van meet af aan is duidelijk dat we te doen hebben met een sterke vrouw die het leven in de hand lijkt te hebben. Dochter Nina en kleindochter Gili zijn ook aanwezig op het feest, maar met de nodige reserves. Aan alles is voelbaar dat onder de schijnbare opgewektheid van het samenzijn de donkere poel van het verleden schuilgaat. Rafaël, stiefzoon van Vera, overtuigt de drie vrouwen om samen af te reizen naar voormalig Joegoslavië om daar het verhaal van hun geschiedenis aan elkaar te vertellen. Zowel Nina als Gili zijn op jonge leeftijd door hun moeder in de steek gelaten en willen genoegdoening. In Joegoslavië aangekomen lezen we over de verschrikkingen van het Tito-regime en komen we bij het pijnlijke thema van het boek: kies je voor de liefde en de ideologie of voor je dochter? Vera, de vrouw die grip op haar leven dacht te hebben, kan uiteindelijk alleen nog maar verzuchten: ‘het leven speelt met mij.’

In zijn nawoord bedankt David Grossman Eva Panić Nahir, naar wie het personage van Vera is gemodelleerd. Ik bekeek de documentaire die over haar leven is gemaakt en kan hem u zeer aanbevelen. Zowel boek als documentaire zijn hartverscheurend ‒ om nooit meer te vergeten.

Inschrijven nieuwsbrief