Slider
< terug naar favorieten

Tatjana over Verdwijnende aarde van Julia Phillips

Kamtsjatka, waar de inheemse volkeren ’s zomers hun kuddes over de toendra jagen en waar ’s winters je wimpers vastvriezen van de kou is misschien niet voor iedereen de meest voor de hand liggende bestemming. De Amerikaanse schrijfster Julia Phillips koos voor haar debuutroman Verdwijnende aarde dit ruige en mysterieuze Siberische schiereiland aan de Beringzee als decor voor haar verhaal.

Het boek begint met de verdwijning van twee zusjes en beschrijft het jaar dat op deze traumatische gebeurtenis volgt, de hoofdstukken verdeeld in maanden. Elke maand maakt de lezer kennis met een aantal inwoners van Kamtsjatka, zowel Russen als inheemse bewoners, die, al is het maar met een dun draadje, met elkaar verbonden zijn door de verdwijning van de meisjes. In een stijl die beeldend maar zonder opsmuk is, beschrijft Phillips hun verlangens, twijfels en angsten en maakt ze de sociale en etnische spanningen voelbaar. Zo schetst ze een beeld van het harde leven in die verre uithoek van Rusland met zijn dichte wouden en rokende vulkanen. Toen ik het boek uit had, dacht ik: Kamtsjatka, daar moet ik toch echt eens naar toe.

Tatjana Stuckelschwaiger studeerde Russische taal- en letterkunde in Leiden en werkte jarenlang bij het ministerie van Defensie. Ze woont met haar gezin in Zutphen. Naast de klassieke ‘Russen’ leest ze graag historische romans.

Inschrijven nieuwsbrief