Slider
< terug naar eerdere favorieten

Tatjana over Opnieuw Olive

Reikhalzend keken we in de boekhandel uit naar het vervolg van Olive Kitteridge (2008) van Elizabeth Strout. In Opnieuw Olive (weer prachtig vertaald) volgen we wederom het leven van Olive Kitteridge en maken we kennis met andere inwoners van het plaatsje Crosby in Maine.

Eigenlijk had ik geen enkele twijfel of het vervolg wel net zo goed zou zijn, want voor mij is Elizabeth Strout een schrijver van de buitencategorie. Of het nou de diepgang in een beschrijving van een alledaags moment is, de terloopsheid in een dialoog over doodgaan, de beeldende beschrijving van het februarilicht, Strout kan het allemaal. En zo subtiel en daarom des te krachtiger.

Ik kan alleen maar een klein voorproefje geven:

‘Olive begreep werkelijk niet hoe het kwam dat ze met het klimmen der jaren harder was gaan oordelen over haar man. Maar ze kon er niets tegen doen, alsof de slingerende muur die tijdens hun lange huwelijk tussen hen in gestaan had – een muur die hen had gescheiden maar die ook onverwachte openingen had geboden: bemoste, warme plekken waar de zon tussen hen in schitterde door een onverwacht lachje van verstandhouding – hoog en hard was geworden en in de scheuren geen bloemen toonde maar harde ijzel.’

Inschrijven nieuwsbrief