Slider
< terug naar eerdere favorieten

Oliver over Ik voel me in de hele wereld thuis

‘Mens zijn is vóór alles de hoofdzaak. En dat betekent: vastberaden en helder en vrolijk zijn.’ Dat schreef de Poolse pacifist Rosa Luxemburg in 1917 vanuit de Berlijnse vrouwengevangenis aan de Barnimstrasse, waar ze als ‘landverrader’ was opgesloten.

Wie Luxemburgs brieven leest, maakt kennis met een ongelofelijk inspirerende vrouw. Steeds benadrukt ze het belang van lezen, verwonderen, en daarbij vooral proberen ‘een goed mens te zijn’, ondanks alle tegenslagen. Henriëtte Roland Holst, die haar in 1904 had ontmoet, kende haar als ‘een buitengewoon bekoorlijk wezen’, en vond haar brieven behoren ‘tot de mooiste van de wereldliteratuur’. Ik kan niet anders dan haar in dat laatste gelijk geven.

Rosa Luxemburg werd op 15 januari 1919, kort na haar vrijlating uit de gevangenis, vermoord om haar overtuigingen. In een brief aan een vriendin had ze jaren daarvoor geschreven dat er op haar grafsteen niets anders mocht komen te staan dan de roep van de koolmees: ‘tsitsi bé tsitsi bé’. ‘Dat is de eerste zachte beroering van de aankomende lente – ondanks sneeuw en vorst en eenzaamheid, geloven wij – de koolmees en ik – aan de komende lente.’

Met een nawoord van Joke J. Hermsen

Inschrijven nieuwsbrief