Banner trap

Nieuwsbrief

Onze favorieten

Annavertaald uit het Engels door Lette Vos

Anna over Meisje, vrouw, anders van Bernadine Evaristo

In 2019 ontving Bernadine Evaristo de Booker Prize voor haar roman Meisje, vrouw, anders, een belangrijk boek over vrouw zijn en over zwart zijn. Het betekende, na vijfentwintig jaar schrijverschap, eindelijk haar doorbraak naar het grote publiek. In Meisje, vrouw, anders vertelt ze over twaalf zwarte vrouwen, jong, oud, lesbisch, hetero, homofoob, feministisch, conservatief, uit verschillende klassen en met verschillende achtergronden, die allemaal op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn. We maken onder andere kennis met een toneelschrijfster, een schoonmaakster en haar dochter die in de zakenwereld werkt, en een oud-boerin van in de negentig. Allemaal worden ze op hun eigen manier beïnvloed door hun geschiedenis.

Ik heb gelachen om de jonge Yazz, die een rangorde van al haar peetvaders heeft gemaakt, afhankelijk van de hoogte van het bedrag dat ze jaarlijks op haar verjaardag van hen ontvangt; ik heb getreurd om LaTisha, die op de ene na de andere man verliefd wordt en telkens weer zwanger alleen achterblijft; en ik was ontroerd door Hattie, die haar non-binaire kleinkind accepteert, ook al begrijpt ze daar niks van.

Hoewel Evaristo geen hoofdletters en punten gebruikt (dat went snel), schrijft ze zeer toegankelijk. Met humor en vol energie brengt Evaristo telkens weer nieuwe personages tot leven; alle twaalf vrouwen hebben een eigen persoonlijkheid en een bijzondere gelaagdheid. Een terechte Booker Prize winnaar!

Anna Krans groeide op tussen de boeken, werkte als scholier bij Van Someren & Ten Bosch en studeerde Spaans en Europese studies. Tegenwoordig is ze verantwoordelijk voor de verkoop bij uitgeverij Van Oorschot, werkt ze als freelance redacteur voor diverse uitgeverijen en is ze één dag in de week boekverkoper in onze winkel.

Foto © Moniek Polak

Herman over Erasmus Dwarsdenker van Sandra Langereis

Als er van de op een na beroemdste Nederlander aller tijden een nieuwe biografie verschijnt heb je als part-time boekhandelaar geen keus: lezen zul je!

Ruim zevenhonderd pagina’s vond de schrijfster passend voor Erasmus maar ik struikelde al bij de inleiding, want die ging over een houten scheepsbeeld van Erasmus dat op de wereldzeeën avonturen beleefde. Dat doet een beeld natuurlijk niet. Gelukkig kon ik even later niet anders dan gulzig doorlezen.

Sandra Langereis zet Erasmus niet neer als belangrijkste humanist, maar als mens met zijn persoonlijk verhaal in de grote geschiedenis. Geldzorgen en diarree, professorengekuip, pauselijke machinaties, hofintriges, onrust – politiek en religieus -, goudstukken en paarden, en nog heel veel meer.

Gulzig lezer werd ik vooral omdat Sandra Langereis mij meenam door de held – die geen held is – bijna letterlijk op de voet te volgen. Zij deed dat aan de hand van de uitgebreide correspondentie van Erasmus, diens al dan niet met toestemming uitgegeven werken en verder aan de hand van heel veel andere boeken. Dat alles bracht fijne feitjes en treffende citaten van de man die zo verliefd was op taal en taalstudie dat hij blij was met het celibaat.

Ook de schrijfster geniet zichtbaar van taal als ze schrijft ‘bisschoppelijke kruiwagens’, ‘kurkdroge non-sequiturs’ of ‘Het bier was hier bocht en de wijn al even waardeloos’. De biografie wemelt vast van de verborgen (half-)citaten. Hoogste tijd dus om de verzamelde correspondentie te gaan lezen (3141 brieven), maar daar zal het in dit leven wel niet van komen. Eerst maar eens de inleiding herlezen om te zien wat de avonturen van het houten beeld willen zeggen over Erasmus, zijn tijd, of over ons.

Sinds 1987 is Herman Krans advocaat in Zutphen. Hij houdt zijn hele leven al van boeken (‘Wat is er leuker dan boeken?’) en werkt met groot genoegen op vrijdagavond en zaterdag in de winkel van zijn vrouw Ine.

Jacinthe 206

Jacinthe over Iedereen moet ergens zijn van Tjitske Jansen

Het eerste gedicht uit Iedereen moet ergens zijn, de nieuwe bundel van Tjitske Jansen, leest als een beginselverklaring: ‘Volgens een automatisch systeem voegt u tekst toe die lijkt op kletsen.’ Deze melding krijgt Tjitske, zo lezen we, als ze in 2014 nietszeggende biografische feiten op haar Wikipedia-pagina vervangt door meer tot de verbeelding sprekende voorvallen en voorkeuren. Een vergelijkbaar voorval beschrijft ze in haar bundel Voor altijd voor het laatst; een uitgever laat weten dat ze talent heeft, maar beoordeelt haar manuscript als ‘los zand.’ Het antwoord van Tjitske: ‘Wat is er mis met los zand?’

Jansen houdt nu eenmaal van het vertellen in flarden. Ze laat veel weg, maar werkt haar observaties tegelijkertijd heel precies uit, waarbij ze de nadruk legt op al die momenten die vaak onderbelicht blijven. Of ze nu een beeld schetst van haar diepe verlangen naar levenslust en frivoliteit in het gespleten Barneveld van haar jeugd, of de grote tweestrijd die in haar woedt wanneer ze als kind na een val van de trap een bonbon krijgt (stoppen met huilen of niet), meer dan een paar zinnen heeft ze niet nodig. Juist dat maakt haar werk zo indringend. Met ieder gedicht vormen zich nieuwe duintjes in je hoofd die niet snel meer verwaaien.

Jacinthe Sykora studeerde Franse taal- en letterkunde en werkte als vertaalster, onder meer bij het ministerie van Defensie. Na een verblijf van twee jaar in Italië kwam ze te werken in een boekhandel in Drenthe en vervolgens in Zutphen. Met twee jonge dochters zit ze thuis volop in de kinderboeken.

Foto © Jacinthe Sykora

vertaald uit het Frans door Marnik Sarkar

Tatjana over Een Duitse fantasie van Philippe Claudel

Een Duitse fantasie, het nieuwe boek van Philippe Claudel stelde me voor een dilemma. Vertel ik de inhoud dan hoeft u het niet meer te lezen. Maar wat kan ik dan wel zeggen?

Intrigerend is het woord dat opkomt om het boek te typeren en het is aan de lezer om dat zelf te ontdekken. Een Duitse fantasie is op het eerste oog een verzameling losse verhalen. Maar wie dieper kijkt ziet een verbondenheid; de personages zijn allemaal (in meer of mindere mate) geraakt door de oorlog. Bovendien laat Claudel telkens een naam terugkeren, waarbij de lezer zich kan afvragen of het steeds om dezelfde persoon gaat. Ieder verhaal heeft een eigen stijl, die past bij het thema of het personage.

Zo behandelt Claudel op ingenieuze wijze grote onderwerpen als schuld, waarheid en de rol die mensen (denken te) spelen in de geschiedenis. Zoals hij het zelf prachtig verwoordt in het nawoord: ‘Voor mij is Duitsland altijd een spiegel geweest, waarin ik me niet zie zoals ik ben, maar zoals ik zou kunnen zijn.’

Bij de afronding van deze nieuwsbrief hoorden we dat de verschijning van het boek is uitgesteld naar begin juli. Nog even geduld dus!

Tatjana Stuckelschwaiger studeerde Russische taal- en letterkunde in Leiden en werkte jarenlang bij het ministerie van Defensie. Ze woont met haar gezin in Zutphen. Naast de klassieke ‘Russen’ leest ze graag historische romans.

Welmoet over Naar omstandigheden nogal slecht van Inger Boxsem

Targets, deadlines, mails, whatsappberichten – dagelijks worden mensen opgejaagd met dwingende eisen die ze elkaar stellen. Geen wonder dat het aantal klachten en diagnoses op het gebied van depressie en burn-out een enorme groei kent de laatste jaren.

Inger Boxsem heeft, aan de hand van haar eigen ervaringen, een zeer verhelderend boek geschreven over de maatschappelijke oorzaken van het groeiende aantal diagnoses, het verloop van de ziekte, de verschillen tussen burn-out en depressie, de behandelwijze en vooral ook de interactie tussen gezin en sociale omgeving van de getroffene. Waar ze de maatschappij scherp veroordeelt in haar onbarmhartige eis tot meer, meer, meer, spreekt ze liefdevol over de rol van haar gezin, familie en vrienden als medeveroorzaker van haar ziekte.

Er is de laatste jaren veel geschreven over burn-out en depressie. In de media vertellen beroemdheden over hun problemen en genezing zonder echt te laten zien wat het inhoudt om depressief te zijn. Inger laat dat in dit boek wel zien, de moeizame weg die lang niet altijd naar beterschap leidt, die slachtoffers eist en verlies kent. Zij stoelt haar kennis op literatuur en wetenschap en zorgt daarmee voor een degelijk fundament.

Een boek voor mensen die getroffen zijn door depressie en/of burn-out maar zeker ook voor iedereen die zich wel eens gestresst voelt; eigenlijk dus voor iedereen.

Welmoet Glaubitz werkte jarenlang als psychotherapeut en relatietherapeut in een eigen praktijk. Op 1 januari 2017 is zij met pensioen gegaan en sinds september van dat jaar werkt ze in de boekwinkel. Lezen is voor haar van jongs af aan een bron van geluk geweest en heeft voeding gegeven aan haar begrip voor de mens en zijn of haar omgeving.

Inschrijven nieuwsbrief