Banner trap
< terug naar eerdere favorieten

Ine over De tuinen van Buitenzorg

Ik had ook heel goed zonder kinderen kunnen leven. Je wordt toch iemand anders met kinderen (…), je wordt moeder, en al is iedereen moeder op een andere manier, alle moeders lijken op elkaar.

In De tuinen van Buitenzorg reconstrueert Jan Brokken het leven van zijn ouders Olga en Han, voordat ze hem, naoorlogs nakomertje, kregen. Gebaseerd op brieven van zijn moeder, foto’s, zijn eigen herinneringen, veld- en studiewerk schetst hij hun verblijf in Indië ˗ twaalf jaren van ongekend geluk, intense schoonheid, intellectuele uitdaging en bittere oorlogsellende.

Olga is het stralende middelpunt van dit fijngevoelige portret. Ze verdiept zich in de lokale talen, studeert, schrijft, musiceert, en geeft naailes aan Makassaarse vrouwen. Van haar erfde Jan Brokken onmiskenbaar zijn prachtige pen. ‘Buitenzorg… Als ik die naam hoor, voel ik me meteen weer gelukkig worden. Daar begon alles voor ons. Het ruisen van de palmen, een geluid dat aan harken doet denken, geduldig bladeren harken.’

De vrouw die Indië het mooiste land ter wereld noemde, keerde in 1947 met man en twee zoontjes terug naar Nederland. Ze was niet meer dezelfde toen ze daar een keurige domineesvrouw en Jan Brokkens moeder werd. ‘Nergens zoveel geleden, nergens zo intens geleefd.’

Pijnlijk en prachtig, voor mij een van de hoogtepunten in het oeuvre van Jan Brokken.

Inschrijven nieuwsbrief