Banner trap
< terug naar eerdere favorieten

Bram over Misdaad en straf

Ondanks of misschien wel dankzij mijn jonge leeftijd ben ik benieuwd naar de wereldliteratuur: Melville, Dante, Ovidius, te veel om op te noemen. En nu Dostojevski. Na De gebroeders Karamazov las ik onlangs de klassieker Misdaad en straf, in een nieuwe vertaling van Hans Boland. Een verhaal over hoe de jonge student Raskolnikov (raskol= scheur, raskolniki= scheurmaker) een moord pleegt en hoe hij hierna met de psychische gevolgen ervan moet leven.

Wat opvalt is hoe goed Dostojevski zijn taalgebruik weet aan te passen aan de persoon die aan het woord is: een wat elitaire rechercheur praat nou eenmaal ‘esoterisch’ (= kennis alleen voor ingewijden), dat is toch een beetje ‘comme il faut’ (= zoals het hoort). Vertaler Hans Boland neemt dit fantastisch over, met als gevolg dat ik een grote hoeveelheid nieuwe woorden heb geleerd.

Dat opvallende taalgebruik maakt het boek extra indrukwekkend en zorgde ervoor dat ik mij zo goed met de personages kon identificeren: ik leefde mee met de wat arrogante hoofdpersoon die (natuurlijk) totaal niet op mijzelf leek. Ik kroop in de huid van de misdadiger en begreep elke zet die hij deed. Het deed mij zo nu en dan samen met de hoofdpersoon uit een stoel opspringen om luid te schreeuwen: ‘Wat heeft dit te betekenen?’ Hoewel Raskolnikov het dan met (on)gegronde paranoïa roept en ik met een (on)gewilde nieuwsgierigheid.

Inschrijven nieuwsbrief